7 Απριλίου του 2004 – Το «ΟΧΙ» του Τάσσου των Ελλήνων (ΒΙΝΤΕΟ)

 

http://www.youtube.com/watch?v=aNZUm-VA9lo

Το φυσικό αέριο και το Σχέδιο Ανάν

(Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στον “Φιλελεύθερο”, Σάββατο, 5 Μαίου 2012  και στη “Σημερινή”, Κυριακή 6 Μαίου 2012)

  

Οι «Λεπτομέρειες» για το Φυσικό Αέριο    

του Κώστα Μαυρίδη  

Στο προηγούμενο άρθρο συνοψίσαμε μερικά στοιχεία της συνομωσίας στο Σχ. Ανάν για τα ενεργοφόρα κυπριακά κοιτάσματα και επεξηγήσαμε πως ο διάβολος συγκαλύφτηκε στις «λεπτομέρειες» των παραρτημάτων και υποσημειώσεων. Με πάσα «λεπτομέρεια» στήθηκε μια πρωτοφανής συνομωσία εντός κειμένου, όσο και εκτός, μέχρι και αναλύσεις οι οποίες συσκότιζαν το σκόπιμα ασαφές κείμενο του Σχεδίου. Μερίδα πολιτών για την οποία τα πράγματα ήταν ήδη δύσκολα να κατανοήσει -πόσο μάλλον να αντιληφθεί την συνομωσία στις διαβολικές «λεπτομέρειες»-, επέλεξε να εμπιστευτεί πολιτικούς, τεχνοκράτες και αναλυτές.   
Εξηγήσαμε πως οι «κυρίαρχες αγγλικές βάσεις» επιχειρούσαν να αποκτήσουν δικαίωμα επέκτασής τους στη θάλασσα. Προς τούτο άλλωστε, επίσημα και με χάρτες οριοθέτησαν τα αγγλικά  «χωρικά ύδατα» με εφαλτήριο τις δύο περιοχές των «κυρίαρχων βάσεων» (Λεμεσό και Δεκέλεια) και με δικαίωμα παρέμβασης στη σημερινή Κυπριακή ΑΟΖ. Εδώ θα περιοριστούμε στην αντικατάσταση μιας μόνο λέξης, ενδεικτικό της συνομωσίας των «λεπτομερειών». Στις συμφωνίες του 1960, η Αγγλία δήλωνε ότι οι αγγλικές βάσεις θα χρησιμοποιούνται μόνο για ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ σκοπούς. Όταν πριν το δημοψήφισμα του 2004 επεξηγούσαμε τις διαβολικές «λεπτομέρειες» στο Παράρτημα ΙΙ του Σχ. Ανάν (σελ. 64) για τις αγγλικές βάσεις, οι τότε «διαμορφωτές άποψης» («opinion leader») και προστάτες του Ντάουνερ σήμερα, τα χαρακτήριζαν φαντασιώσεις. Αργότερα, απέναντι στην εμπεριστατωμένη μας ανάλυση, πρόβαλαν την ανάλυση τους που υποδείκνυε ότι με τις «ρυθμίσεις (του Σχ. Ανάν), … οι βάσεις θα έχουν ακριβώς το ίδιο καθεστώς όπως και σήμερα, με μόνη διαφορά την επιστροφή 40 τετραγωνικών χιλιομέτρων εδάφους, τεράστιας οικονομικής αξίας… Όλα τα υπόλοιπα είναι σενάρια συνωμοσίας».
Επαναλαμβάνουμε ότι οι συμφωνίες του ’60 περιόριζαν τη χρήση των βάσεων μόνο για στρατιωτικούς σκοπούς και απέκλειαν οικονομικές δραστηριότητες για … εξόρυξη φυσικού αερίου. Γι αυτό, στο Παράρτημα ΙΙ του Σχ. Ανάν (σελ. 64), η χρήση των «κυρίαρχων» βάσεων -που αποχτούσαν και  θάλασσα-, ήταν για «οποιοδήποτε» σκοπό! Όχι μόνο για στρατιωτικούς σκοπούς. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Για κάποιους όλα αυτά ήταν ασήμαντες λεπτομέρειες και φαντασιώσεις. Για τον Χάνευ όπως έμμεσα ομολογεί στο “The Search for a Solution”, ήταν μια καλοστημένη πλεκτάνη που θα καθόριζε και τα τεχνικά θέματα,… προφανώς το φυσικό αέριο. Ακούοντας τώρα τον υποψήφιο Ν. Αναστασιάδη να αναφέρεται σε «θεόσταλτο δώρο», θα ήταν ενδιαφέρον να εξηγήσει σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκε ο ίδιος. Γνώριζε για την συνομωσία και εντούτοις επέμενε υπέρ του Σχ. Ανάν;  Εάν δεν γνώριζε, καλό είναι να θυμηθεί την αντίδρασή του όταν του υποδείχθηκε δημόσια το συγκεκριμένο ζήτημα. Τέλος, επιβάλλεται να εξηγήσει γιατί ζητούσε την επαναφορά του Σχεδίου, ακόμη και μετά το δημοψήφισμα.
Σήμερα, όλοι είναι υποχρεωμένοι ενόψει προεδρικών να αναγνωρίζουν τις ιστορικές δυνατότητες από την αξιοποίηση του φυσικού αερίου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποχτούν τα ευφυολογήματα εκείνων που μερίδα πολιτών εμπιστεύτηκε το 2004, αλλά αποδείχτηκε ότι ο ενεργειακός πλούτος δεν ήταν μια «λεπτομέρεια», ούτε φαντασίωση. Οκτώ χρόνια μετά, θυμήθηκαν τον Θεό και αναφέρονται σε «θεόσταλτο δώρο» ως περίπου να προέκυψε ουρανοκατέβατα σήμερα. Η πραγματικότητα είναι πως με το Σχέδιο όλα ήταν τελειωμένα. Την αξία από τα θεόσταλτα κοιτάσματα την αντιλήφθηκαν πρωτίστως οι πολίτες που έκριναν ελεύθερα.
Για τα συμβάντα στο Μαρί, η κοινωνία απαίτησε σε πολιτικό επίπεδο λογοδοσία από όσους διαχειρίζονταν την εξουσία και είχαν ευθύνη για το θέμα. Τι πρέπει να απαιτείται από πολιτικούς και … τεχνοκράτες που αποδέχονταν την παρέμβαση Τουρκίας-Αγγλίας στον ενεργειακό πλούτο της Κύπρου και σήμερα διαγκωνίζονται για την Προεδρία της Δημοκρατίας;
Τα ενεργειακά κοιτάσματα στην Κυπριακή ΑΟΖ παρέχουν τη δυνατότητα πρόκλησης ενός γεωπολιτικού σεισμού ο οποίος μπορεί να ανατρέψει την δυσβάσταχτη θέση μας και την επικυρίαρχη θέση που επιδιώκει η Τουρκία στην Αν. Μεσόγειο. Πρόκειται για ευκαιρία αιώνων. Ποιος μπορεί να χειριστεί ένα τέτοιο ιστορικό εγχείρημα; Πάντως, όχι κάποιος που τα θεωρούσε λεπτομέρειες και φαντασιώσεις.
Το αλίευσα ΕΔΩ

Επτά χρόνια από την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν

Κείμενο του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος (http://www.tassospapadopoulos.eu/)

Με αφορμή την επέτειο του Δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004

Το Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 είναι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου.
Ο Κυπριακός λαός – για πρώτη φορά μέσω ενός δημοψηφίσματος – εξέφρασε την άποψή του για ένα συγκεκριμένο σχέδιο λύσης του Κυπριακού, το οποίο είχε υποβληθεί από τον τότε Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Η συντριπτική πλειοψηφία του 76% των Ελληνοκυπρίων, υπό την καθοδήγηση του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και Ηγέτη τους Τάσσου Παπαδόπουλου, απέρριψε το Σχέδιο Ανάν.
Με σαφήνεια και αποφασιστικότητα, ο Κυπριακός Ελληνισμός απέρριψε ένα διχοτομικό και απαράδεκτο σχέδιο που διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία, επιλέγοντας να συνεχίσει τον αγώνα για μια λύση που να αποκαθιστά την ενότητα και ακεραιότητα της πατρίδας και του λαού μας.
Στο Δημοψήφισμα του 2004 ο Ελληνισμός της Κύπρου δεν απέρριψε τη λύση. Απέρριψε το συγκεκριμένο Σχέδιο. Και παράλληλα, έστειλε το μήνυμα ότι η λύση Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που επιδιώκουμε θα πρέπει να έχει το σωστό περιεχόμενο. Ένα περιεχόμενο που θα διασφαλίζει την επανένωση του χώρου, του λαού, των θεσμών και της οικονομίας. Ένα περιεχόμενο που θα σέβεται πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα περιεχόμενο χωρίς ρατσιστικές, διχοτομικές πρόνοιες, χωρίς εγγυήσεις ή επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας ή άλλων χωρών. Ένα περιεχόμενο που θα διασφαλίζει την ειρηνική συμβίωση σε συνθήκες ασφάλειας, ευημερίας και προόδου.
Η πολιτική που εφάρμοσε ο Τάσσος Παπαδόπουλος μετά από την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, πέτυχε την άμεση εμπλοκή για πρώτη φορά και των πέντε Μονίμων Μελών του Συμβούλιου Ασφαλείας, την εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης – στην οποία εντάχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία μία βδομάδα μετά από το Δημοψήφισμα – και, κυρίως, τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 που σε συνδυασμό με την επιστολή Γκαμπάρι έθεταν τις βάσεις για μια νέα διαδικασία προκειμένου να επιτευχθεί μια λειτουργική και βιώσιμη λύση Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με το σωστό περιεχόμενο.
Ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος σε άρθρο του υπό τον τίτλο «Η Γεωπολιτική σημασία της Κύπρου και το Κυπριακό», στις 20 Οκτωβρίου 2008, ενάμιση περίπου μήνα πριν από το θάνατο του, ανέφερε μεταξύ άλλων:
«Υπό το φως των εμπειριών των τελευταίων ετών, δεν διστάζω να πω ότι, είτε υπάρξει διευθέτηση του Κυπριακού εφέτος είτε όχι, το Κυπριακό δεν πρόκειται να λυθεί με την επαναφορά λύσης βασισμένης στη «φιλοσοφία» του Σχεδίου Ανάν και εφόσον η «διευθέτηση» του θα αφήνει την αξιοποίηση της στρατηγικής θέσης της Κύπρου στην Τουρκία και στην Βρετανία. Ο αγώνας του Κυπριακού λαού ήταν και παραμένει αγώνας εναντίον της κατοχής και αγώνας για ελευθερία και ανεξαρτησία».
Λευκωσία, 20 Απριλίου 2011

Το αλίευσα ΕΔΩ http://parisis.wordpress.com/2011/04/20/%....%B4%CE%AF/

Σχέδιο Ανάν – ΑΟΖ: τώρα εξηγούνται όλα…

Ευχαρίστως δημοσιεύω το άρθρο που μου έστειλε ο Κώστας Μαυρίδης από την Λευκωσία

Θετική Ανατροπή Τεράστιας Σημασίας

Κώστας Μαυρίδης – Υποψήφιος Βουλευτής ΔΗΚΟ – Επαρχίας Κερύνειας, mavrides@ucy.ac.cy

Η οριοθέτηση του θαλάσσιου χώρου γύρω από την Κύπρο μέσω της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) είναι κατά την άποψή μου, η σημαντικότερη πολιτική ευκαιρία των τελευταίων δεκαετιών που παρέχει την δυνατότητα για τεράστιες πολιτικές και οικονομικές ανατροπές. Ωστόσο, ο επιστημονικός εντοπισμός ενεργειακού πλούτου (φυσικού αερίου/πετρελαίου)  στον υποθαλάσσιο χώρο της Κύπρου έγινε ΠΡΙΝ το Σχέδιο Ανάν. Για αυτό, στο Σχέδιο υπήρχαν πρόνοιες-παγίδες που αφαιρούσαν την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου από το Κυπριακό κράτος και έδιναν σε Τουρκία-Αγγλία πρωτεύοντα ρόλο στην θαλάσσια περιοχή.

Προσωπικά, αισθάνομαι δικαιωμένος που πρωτοστάτησα στην αποκάλυψη εκείνης της συνωμοσίας πριν το δημοψήφισμα. Για παράδειγμα,  φανερώσαμε την ένσταση της Τουρκίας για την συμφωνία μεταξύ Κύπρου-Αιγύπτου για ρύθμιση της θαλάσσιας ΑΟΖ. Η παγίδα ήταν χωσμένη στις 10,000 σελίδες του Σχεδίου που το κοινό δεν διάβασε! Όσο για την πρόσφατη συμφωνία Κύπρου-Ισραήλ, αυτό θα απαιτούσε έγκριση ξεχωριστών πλειοψηφιών ώστε οι Τ/κ και Τούρκοι έποικοι αντιπρόσωποί τους να την εγκρίνουν!

Το «Πρόσθετο Πρωτόκολλο στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης» που αφορούσε τις Αγγλικές Βάσεις ήταν μέρος του Σχεδίου Ανάν, έξω από το κυρίως μέρος και προνοούσε ότι: «Η Κύπρος δεν θα απαιτήσει, ως μέρος των χωρικών υδάτων της, τα ύδατα μεταξύ των γραμμών οι οποίες περιγράφονται στην έκθεση που αναφέρεται στο Πρόσθετο Πρωτόκολλο …» και ότι «το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεχίσει να απολάβει πλήρους και ανεμπόδιστης πρόσβασης για ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ σκοπό στα ύδατα μεταξύ των υδάτων τα οποία η Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία ΔΕΝ θα διεκδικήσει…». Στο κείμενο υπήρχε αναφορά σε «νέα σύνορα» (!) τα οποία θα καθορίζονταν από πρόσωπο που θα διόριζε η Αγγλία, μετά την αποδοχή του Σχεδίου. Παράλληλα, δεσμευόταν η Κύπρος για πάντα πως οποιαδήποτε διαφορά ΔΕΝ μπορούσε να τεθεί ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου. Ξεκαθαρίζουμε ότι η ευθύνη ΔΕΝ αφορά όσους αποδέχτηκαν το Σχέδιο, αλλά εκείνους τους πολιτικούς που γνώριζαν και εντούτοις σιώπησαν.  Άλλωστε, ο κόσμος είχε να επιλέξει με βάση την όποια ενημέρωση είχε και την εμπιστοσύνη που έτρεφε προς συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα.

Η ρύθμιση λοιπόν της ΑΟΖ είναι μια εξέλιξη με τεράστια πολιτική σημασία που προκύπτει ως ευτυχές συνεπακόλουθο της απόρριψης του Σχεδίου Ανάν με  πλήρη ένταξη στην Ε.Ε. Αυτό είναι που διατήρησε ζωντανή την δυνατότητα για αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου, την στιγμή που «σημαίνοντες» πολιτικοί -από το Προεδρικό μέχρι εκείνους στην αντιπολίτευση που ονειρεύονται το Προεδρικό- αλληθώριζαν στην κρίσιμη ώρα. Σήμερα όμως έχουν άποψη και για το πώς πρέπει να διανεμηθούν τα κέρδη που θα προκύψουν! Την ώρα όμως που απαιτούνταν σθένος, πολιτικός ρεαλισμός και διορατικότητα, την ώρα των εξελίξεων που τα πράγματα ήταν ρευστά,  άλλα βαρίδια επικράτησαν και ζύγισαν περισσότερο στα μυαλά τους. Σήμερα, χρόνια αργότερα, όταν τα πράγματα έχουν κριθεί και εδραιωθεί, προβάλλουν απόψεις για το τι πρέπει να γίνει. Χωρίς να εξηγήσουν γιατί δεν «είδαν» εκείνα που απλοί πολίτες εντόπισαν και πρόβαλαν. Η διορατικότητα είναι πολιτική αρετή όταν αφορά το παρόν και το μέλλον, όχι το παρελθόν. Γι αυτό και η σημερινή μεταστροφή τους δημιουργεί περισσότερη καχυποψία για την τότε στάση τους.

Η ρύθμιση των θαλάσσιων ορίων γύρω από την Κύπρο, μαζί με την ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, σηματοδοτούν μια μοναδική πολιτική ευκαιρία, πέραν της οριοθέτησης της θαλάσσιας ζώνης ανάμεσα στις δύο χώρες. Το Ισραήλ ήδη έμπρακτα κάνει γεωπολιτική στροφή μέσω Κύπρου και Ελλάδας, ως την μοναδική του έξοδο προς την Ευρώπη π.χ.  η εγκατάσταση τερματικού στο Βασιλικό της Κύπρου και όχι στο Τσειχάν της Τουρκίας σημαίνει πολλά. Αν δε συνυπολογιστεί ότι το Ισραήλ, ως κύριος παίχτης στην περιοχή διαθέτει  δυνατούς δεσμούς στήριξης από τις ΗΠΑ, οι κινήσεις του σημαίνουν πάρα πολλά.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://parisis.wordpress.com/2011/03/20/%CF%.............B1/#more-2018