Υπό
Σπ. Κ. Τσιτσίγκου, MA, DD, PhD
«Τοιούδε μόχθου τέρμα μη τι προσδόκα,
πριν αν θεών τις διάδοχος των σων
πόνων φανή» (Αισχύλος).
Τη «λευκή νύχτα» τών Χριστουγέννων, κι' ενώ «πλήθος στρατιάς» Αγγέλων θα ψάλλει το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ»,
ένα αμέτρητο πλήθος άστεγων της πατρίδας μας θα λιμοκτονεί μέσα σε
υπόνομους, τρώγλες, παραπήγματα κ.λπ. Πού είναι, λοιπόν, ο «μεθ' ημών Θεός» (Eμμανουήλ); Ενανθρώπησε; Ήλθε στη γη; Χάρη στον Ωχαδελφισμό τών «πιστών» Του, το άγιο Όνομά Του θα «βλασφημείται εν τοις έθνεσι»
(Ησ. 52, 5)! Aυτοί, με καρδιά πιο αφιλό-ξενη κι' απ' εκείνη τών ά-λογων
ζώων (βους και ονάριο) προς τον νεογέννητο Χριστό, θα λατρέψουν, για
άλλη μια φορά, τον Καταναλωτισμό τους, περνώντας και μια βόλτα, έτσι
«για το καλό» κι' απ' τους ναούς σαν «καλοί Χριστιανοί». Όταν, όμως, όλο
το Ευ-αγγέλιο επικεντρώνει την πνευματική εργασία στη φιλ-ανθρωπία,
ορίζοντας μάλιστα απ' αυτήν και το μισθό τού καθενός, πώς δεν θα είμαστε
αναπολόγητοι; «Εφ' όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων τών ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25, 45).
