60 εκατ. ευρώ πεταμένα στα σκουπίδια!

Με πρωτοφανή αδιαφορία αντιμετωπίζονται οι θυσίες του ελληνικού λαού για την απόκτηση ιδιόκτητων εναερίων μέσων δασοπυρόσβεσης αλλά και τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που δαπανήθηκαν για την ειδική εκπαίδευση των χειριστών των ελικοπτέρων από την Πυροσβεστική Υπηρεσία.

Σήμερα, εννιά χρόνια μετά τη δημιουργία και στελέχωση της περίφημης Υπηρεσίας Εναερίων Μέσων του Π.Σ., τη στιγμή που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να....

φορολογήσει ακόμα και τον… αέρα και τα κρατικά ταμεία είναι σχεδόν άδεια, μια τεράστια επένδυση που άγγιξε ή και ξεπέρασε τα 60 εκ. ευρώ βρίσκεται πεταμένη στα… σκουπίδια.

Ο λόγος για τα πέντε ιδιόκτητα ελικόπτερα της Π.Υ. (δυο Super Puma και τρία BK-117) τα οποία εδώ και αρκετούς μήνες «ξεκουράζονται» σε αποθήκη της Πάχης με τις μηχανές τους να βρίσκονται, κάπου, στο εξωτερικό, αλλά και τους 15 χειριστές τους οι οποίοι πάλαι ποτέ υπηρετούσαν στην πλέον μάχιμη υπηρεσία του Π.Σ. και σήμερα άλλοι βρίσκονται σπίτι τους και άλλοι σε διάφορες περιφερειακές μονάδες κάνοντας δουλειά «γραφιά» ή οδηγού!

Λεφτά υπήρχαν…

Η εξοργιστική –για τον κοινό νου- αποψίλωση μιας υπηρεσίας, τα μέλη της οποίας εκπαιδεύτηκαν με «χρυσάφι», έχει χρονική απαρχή εδώ και ενάμιση χρόνο. Η Υπηρεσία Εναερίων Μέσων του Πυροσβεστικού Σώματος ( ΥΕΜΠΣ ) στελεχώθηκε το 2002 μετά την απόκτηση των δύο (2) Ελικοπτέρων ΒΚ-117 που στην συνέχεια ενισχύθηκε το 2004 με ένα ακόμη ΒΚ-117 και δύο (2) Ε/Π S.Puma. Από της ιδρύσεώς της, υποστηρίχθηκε στο πτητικό της έργο από την Ολυμπιακή Αεροπλοΐα στην οποία ενέταξε και τους Αξιωματικούς και Υπαξιωματικούς- χειριστές του Π.Σ οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν στη Σχολή της Ο.Α.

Για τη συγκεκριμένη Υπηρεσία επιλέχθηκαν και εκπαιδεύτηκαν 15 χειριστές της Π.Υ. Το έργο τους ήταν δύσκολο και ως εκ τούτου δαπανήθηκαν αρκετά χρήματα. Τα έξοδα για κάθε πιλότο υπολογίζονται ως εξής: Περίπου 50.000 € δαπανήθηκαν για την απόκτηση βασικού πτυχίου CPL (H) με μονοκινητήριο ελικόπτερο συν 8 ώρες για την απόκτηση τύπου σε δικινητήριο ελικόπτερο οι οποίες κόστισαν 1.500 € την ώρα , σύνολο 12.000 €.

Επίσης δαπανήθηκαν περίπου 5.000 €/ ανά χειριστή, για το σχολείο της ειδικότητας IFR (πτήση με όργανα) . Σε αυτά να προσθέσουμε και τα χρήματα που δόθηκαν για τις 35 – 40 ώρες που είχε ο κάθε χειριστής σε δικινητήριο ελικόπτερο προκειμένου να αποκτήσει χειριστές, την εμπειρία πτήσεως με όργανα. Η κάθε ώρα κόστισε 1.5000 €, δηλαδή σύνολο περίπου 50.000 € ανά χειριστή.

Εάν σε αυτά υπολογίσουμε ότι και στα χρόνια της θητείας του , ο κάθε χειριστής έχει πτητική εμπειρία τουλάχιστον 600 έως 1.000 ώρες και η κάθε ώρα πληρώθηκε επί 1.500 € προκύπτει ότι δαπανήθηκαν 900.000€ έως 1,5 εκατ. € ανά χειριστή. Αν, μάλιστα, πολλαπλασιάσουμε επί 15 (ο αριθμός των χειριστών) το ποσό ξεπερνά τα 15 εκ. ευρώ!

Ξεμείναμε από ελικόπτερα και τους κάναμε οδηγούς!

Ακόμα και ο πιο αδαής θα περίμενε ότι οι έμπειροι πιλότοι οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν με χρήματα του ελληνικού λαού θα μπορούσαν, σήμερα, να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο Σώμα. Να πετάνε με τα ελικόπτερα, να επιτηρούν και να συντονίζουν, να μεταφέρουν ασθενείς και τραυματίες, γενικώς να αποδίδουν.

Κάτι που, προφανώς, θα έκαναν αν τα πέντε ιδιόκτητα ελικόπτερα της υπηρεσίας, η αγορά των οποίων κόστισε 45 εκ. ευρώ (!) δεν ήταν (από το Δεκέμβριο του 2010) καθηλωμένα στο έδαφος με τις μηχανές τους να «διακοπεύουν» κάπου στο εξωτερικό. Πρόκειται για τη γνωστή –για την ποινική της εξέλιξη- υπόθεση της τεχνικής συντήρησης των συγκεκριμένων εναερίων μέσων που μέχρι τις 29-9-09 γινόταν από την Ολυμπιακή Αερόπλοια ενώ στη συνέχεια (με την 1242/2010) δόθηκε στην ΙCSS S.A. από την οποία ανακλήθηκε το Δεκέμβριο του 2010.

Τα φωτογραφικά-ντοκουμέντα που έχει στη διάθεσή της η zougla.gr είναι ενδεικτικά της κατάστασης που επικρατεί καθώς αποκαλύπτουν τον τόπο «αποθήκευσης» της περιουσίας του ελληνικού λαού.
 Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι οι «αχρείαστοι» πλέον χειριστές να έχουν μετατραπεί από οδηγοί μέχρι και αξιωματικοί υπηρεσίας. Από το ρεπορτάζ προκύπτει ότι δυο αποστρατεύθηκαν –κακήν κακώς-, ένας υπηρετεί ως οδηγός στην Παλλήνη, μερικοί ακόμα πήγαν στην περιφέρεια και δυο παρέμειναν στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» όντας ο ένας διοικητής του άλλου σε μια, ανύπαρκτη, όμως, υπηρεσία!

Ρεπορτάζ: Πέτρος Κουσουλός
zougla.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.epirus-ellas.gr/2011/09/60.html

Το ''υπηρεσιακό'' άγχος, μοιραίος παράγοντας για το θάνατο πυροσβεστών, την ώρα του καθήκοντος.

Γράφει ο Ανδριανός Γκουρμπάτσης*.

Με αφορμή τον τραγικό θάνατο, κατά την ώρα του καθήκοντος, ενός ακόμη ήρωα πυροσβέστη, του Διοικητή της Π.Υ Γυθείου, θα ήθελα να εκφράσω την προσωπική μου εκτίμηση και ταυτόχρονα να αποκαλύψω, με το παρόν άρθρο, μια πραγματική διάσταση, που όλοι σχεδόν οι αξιωματικοί γνωρίζουν, και κυρίως ανώτατοι και ανώτεροι - αφού ουσιαστικά αυτοί Διοικούν τους μεγάλους και μικρούς υπηρεσιακούς μάχιμους σχηματισμούς του Σώματος - για μια κυρίαρχη και βασική αιτία, που μπορεί ή τουλάχιστον έχει συμβάλει τα μέγιστα, να έχει οδηγήσει πυροσβέστες κατά την ώρα του καθήκοντος σε λάθη και εσφαλμένες πράξεις και παραλείψεις, μοιραίες τελικά για την ίδια τους τη ζωή.

Ως γνωστόν, κάθε....
αντιπυρική περίοδο, στα Μ.Μ.Ε κυριαρχεί μεταξύ άλλων ειδήσεων - πολλές φορές φιγουράρει, ως πρώτη είδηση - στα κεντρικά και έκτακτα δελτία ειδήσεων και στα πρωτοσέλιδα του έντυπου τύπου, η είδηση των πύρινων δασικών μετώπων, που ξεσπούν σε διάφορες περιοχές της χώρας, τυχόν θάνατοι καθώς και οι προκαλούμενες καταστροφές εξ αιτίας αυτών.

Η εκάστοτε Ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος τρέμει λοιπόν στο άκουσμα ή στη θέα τέτοιων ειδήσεων και ιδίως μάλιστα όταν υπάρχει στη συνέχεια καυστικός και επικριτικός δημοσιογραφικός ή και αντιπολιτευτικός σχολιασμός γύρω από υπηρεσιακές, ποινικές και πολιτικές ευθύνες. Τα τελευταία χρόνια και σε σοβαρές πυρκαγιές, όπως πυρκαγιές 2007, υπήρξε παρέμβαση και της Δικαιοσύνης για τις πυρκαγιές Ηλείας, Πάρνηθας κ.α.

Έτσι λοιπόν, σχεδόν οι περισσότεροι Αρχηγοί του Πυροσβεστικού Σώματος, μετά το 1998, όπου με τον Ν.2612/1998 αναλήφθηκε η καταστολή των δασικών πυρκαγιών από το Π.Σ, ήθελαν και επιδίωκαν να αποδείξουν στην Πολιτική Ηγεσία τους τις ικανότητές τους και ότι ο επιχειρησιακός σχεδιασμός και η οργάνωση των πυροσβεστικών δυνάμεων, που οι ίδιοι και με δική τους ευθύνη είχαν πραγματοποιήσει και σχεδιάσει πριν την αντιπυρική περίοδο, θα επέφεραν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα στη δασοπυρόσβεση, φόρτωναν με ''υπηρεσιακό'' άγχος τους Αξιωματικούς. Με ποιόν τρόπο;

Ο καθένας με διαφορετικό, πλην όμως στόχευαν όλοι στον ίδιο στόχο. Έμμεσα λοιπόν, απειλούσαν, με διαφορετικό ο καθένας τρόπο, στέλνοντας στους Διοικητές, από το Βαθμό του Αντιπυράρχου - Πυράρχου και άνω, γιατί αυτοί αξιολογούνται (επιλέγονται) για προαγωγή ή και αποστρατεύονται στις τακτικές κρίσεις κάθε έτους, το ίδιο μήνυμα : ''αν δεν πας καλά αυτό το καλοκαίρι δεν προάγεσαι ή και αποστρατεύεσαι".

Υπήρξε μάλιστα Αρχηγός, που έλεγε: ''Τα γαλόνια είναι κρεμασμένα στα πεύκα, τρέξτε να τα πάρετε''. Αυτή είναι η νοοτροπία και η αντίληψη που επικρατεί για την εξουσία που απορρέει από την θέση του Αρχηγού, την οποία μεταλαμπάδιδε ο ένας στον άλλο, και υιοθετούσαν κάποιοι από αυτούς και με αυτόν τον τρόπο φόρτωναν και φορτώνουν με έντονο άγχος του Αξιωματικούς και όχι μόνον. Τούτο γιατί ξέρουν, ότι αν η εδαφική περιοχή αρμοδιότητάς τους έχει πολλές πυρκαγιές και καμένες εκτάσεις ή δεν θα προαχθούν στις επόμενες κρίσεις ή θα αποστρατευθούν. Άγχος πολύ λοιπόν για να πετύχουν στη δασοπυρόσβεση.

Βέβαια για τους αρεστούς ή ημέτερους τους οι ως άνω απειλές και εκβιασμοί δεν ίσχυαν και η προαγωγή τους ήταν προαποφασισμένη και ''κλειδωμένη'' εκ των προτέρων. Είναι λοιπόν πολύ λογικό, ο τρόπος αυτός διαχείρισης της εξουσίας και άσκησης Διοίκησης του πυροσβεστικού προσωπικού, πέραν του έντονα ηγεμονικού στοιχείου και απολυταρχικού χαρακτήρα που έχει, εμφορτώνει με άφθονο ''υπηρεσιακό'' άγχος το προσωπικό και ιδίως όσους θέλουν να ανελιχθούν στα ανώτατα κλιμάκια της ιεραρχίας, όπως οι Αξιωματικοί με βαθμό Πύραρχου και άνω.

Πέραν όμως τούτου, η συνεχής υπερκόπωση του προσωπικού, κατά την αντιπυρική περίοδο, χωρίς καμία ημέρα κανονικής άδειας για του Διοικητές Υπηρεσιών μεγάλων σχηματισμών και χωρίς δείγμα ημερήσιας ανάπαυσης, πρωτίστως των υψηλόβαθμων Αξιωματικών, εξ αιτίας των ατέλειωτων ωρών εργασίας και τα πολλά μερόνυχτα για την καταστολή των πυρκαγιών, οδηγεί αυτούς στην εξουθένωση των ψυχικών και σωματικών δυνάμεων και στην καταπόνησή τους, με αποτέλεσμα πολλές φορές στις πυρκαγιές οι Αξιωματικοί, για να μην εκτεθούν στους ανωτέρους τους, επιδεικνύουν τον κακώς νοούμενο υπερβάλλοντα υπηρεσιακό ζήλο, και κάτω από το κράτος του ως άνω ''υπηρεσιακού''άγχους, της πίεσης των ανωτέρων και της κόπωσης, δίχως την απαιτούμενη διαύγεια και ψυχική και νοητική ηρεμία, να προβαίνουν εσφαλμένα σε πράξεις και παραλείψεις, που μπορεί να έχουν αποβούν - και ενδεχομένως έχουν αποβεί - πολλές φορές ολέθριες για τη ζωή τους.

Είναι ευκαιρία λοιπόν, εφεξής η Ηγεσία να αναθεωρήσει τις αναχρονιστικές ως άνω αντιλήψεις και να προβεί στη λήψη άλλων κατάλληλων μέτρων, που θα οδηγήσουν το πυροσβεστικό προσωπικό και κυρίως τους Αξιωματικούς σε αποφόρτιση του ''υπηρεσιακού'' άγχους, και στην ενδυνάμωση του ηθικού και ψυχικού τους σθένους, έτσι ώστε να επιτευχθούν καλύτερα αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο και το υπηρεσιακό συμφέρον.
Τίποτε όμως δεν δεν μπορεί να γίνει, αν δεν υπάρξει αξιοκρατία!

*Ο Ανδριανός Γκουρμπάτσης είναι Αντιστράτηγος Π.Σ,ε.α, νομικός και κάτοχος του "ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΜΠΡΗΣΜΩΝ (crime of arson)" -

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.epirus-ellas.gr/2011/08/blog-post_249.html