Τι συνέβη όταν μια καθηγήτρια απαγόρεψε κινητά και laptop στην τάξη

 

 

Με τη θερμή υποστήριξη των γονέων, η καθηγήτρια απαγόρευσε τη χρήση κινητών τηλεφώνων και φορητών υπολογιστών στην τάξη, απαιτώντας από τους μαθητές της να χρησιμοποιούν μολύβι και χαρτί για όλες τις εργασίες τους. Η αλλαγή ήταν άμεση και σημαντική, και παρά την αρχική αντίσταση, οι μαθητές σταδιακά υιοθέτησαν τις πιο «αναλογικές» μεθόδους εργασίας.

 Τον Σεπτέμβριο, πριν ξεκινήσει το πείραμα, μόλις το 46% των μαθητών της Μαλβέινι δήλωνε ότι αισθανόταν σίγουρο για τις αναγνωστικές του ικανότητες. Μέχρι τον Φεβρουάριο, το ποσοστό αυτό εκτοξεύθηκε στο 95%.

«Έχουμε πολλά προβλήματα στην εκπαίδευση και νομίζω ότι αυτό που μας έδειξαν τα παιδιά είναι πως υπάρχει λύση και αυτή είναι να επιστρέψουμε σε χαμηλή τεχνολογία. Να επιστρέψουμε στους παλιούς τρόπους εργασίας», δήλωσε η Μαλβέινι στο τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο KARE 11.

Η Μαλβέινι επέτρεψε στους μαθητές να προσαρμοστούν σταδιακά στο τεχνολογικά «αποστειρωμένο» περιβάλλον. Αρχικά ξεκίνησαν με μόλις δέκα λεπτά σιωπηλής ανάγνωσης και γραφής. Παρόλα αυτά, η πρώτη ημέρα ήταν «δύσκολη», όπως ανέφερε σε άρθρο της στη Minnesota Star Tribune, καθώς οι περισσότεροι μαθητές σταματούσαν αφού είχαν γράψει μόλις μισή σελίδα.

«Τους είπα ότι είναι σαν να σηκώνουν βάρη. Δεν ξεκινάς από τα 80 κιλά», ανέφερε η καθηγήτρια.

Εντυπωσιακά αποτελέσματα

Μέχρι τον Φεβρουάριο, οι περισσότεροι μαθητές μπορούσαν να γράφουν τουλάχιστον δύο σελίδες, ενώ κάποιοι έφταναν τις πέντε ή και τις έξι. Το 79% των μαθητών ανέφερε ότι μπορούσε να οργανώνει και να αποτυπώνει τις σκέψεις του πιο εύκολα στο χαρτί απ’ ό,τι σε μια οθόνη.

«Ήταν πραγματικά διασκεδαστικό», δήλωσε η μαθήτρια Ρου Φάλμπο στο KARE 11. «Μου άρεσε που δεν χρησιμοποιούσαμε τεχνολογία και νομίζω ότι όλοι ήρθαμε λίγο πιο κοντά».

Ο Χαλίλ Ομάρ, επίσης μαθητής της Μαλβέινι ανέφερε ότι μετά το πείραμα προτιμούσε να γράφει στο χαρτί παρά στην οθόνη.

«Στο Chromebook μπορεί να μπω στον πειρασμό να ψάξω κάτι ή να βρω έναν ορισμό. Στο χαρτί όμως νιώθω ότι χρησιμοποιώ τη γραφή για μένα», είπε.

«Όταν γράφουμε στο χαρτί, δεν υπάρχει ο πειρασμός της τεχνητής νοημοσύνης», ανέφερε άλλος μαθητής. «Πρέπει να αναγκάσω τον εαυτό μου να σκεφτεί και να βρω ιδέες. Και το κάνω».

Το πείραμα δίνει μια διαφορετική εικόνα σε μια εποχή κατά την οποία πολλοί εκπαιδευτικοί προβληματίζονται για τη φθίνουσα αναγνωστική ικανότητα των μαθητών και την αυξανόμενη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης για αντιγραφή. Πολλοί αποδίδουν το πρόβλημα αυτό στην τεχνολογία, καθώς υπάρχουν έρευνες που δείχνουν πιθανές αρνητικές επιδράσεις στη γνωστική λειτουργία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι η καθηγήτρια απαγόρεψε και τους φορητούς υπολογιστές, οι οποίοι συχνά εξαιρούνται από τέτοιες συζητήσεις, παρότι παρέχουν πρόσβαση σε παιχνίδια, αγορές και εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης. Οι φορητοί υπολογιστές θεωρούνταν επί μακρόν αναπόσπαστο στοιχείο της σύγχρονης εκπαίδευσης, όμως αρκετοί ειδικοί επανεξετάζουν πλέον τον ρόλο τους.

Είναι επίσης ενθαρρυντικό το πόσο γρήγορα η Μαλβέινι κατάφερε να επιτύχει τα αποτελέσματά της, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για το κατά πόσο οι αρνητικές επιπτώσεις της τεχνολογίας είναι αναστρέψιμες.

«Τα παιδιά δεν έχουν αλλάξει», έγραψε η εκπαιδευτικός. «Η εκπαίδευση έχει αλλάξει, και πρέπει να επιστρέψουμε σε αυτό που λειτουργεί».

https://www.ertnews.gr/

Το αλίευσα ΕΔΩ

Τι να πεις σε ένα παιδί πριν πάρει το πρώτο του smartphone

από το Μανώλη Ανδριωτάκη

Απλές συμβουλές προς γονείς και εφήβους

Καλό μου παιδί. Έφτασε η ώρα να πάρεις το πρώτο σου smartphone, θέλω να γνωρίζεις ότι αυτό που θα κρατάς στα χέρια σου έχει τεράστια δύναμη και μαζί μια μεγάλη ευθύνη. Μπορείς να κάνεις ωραιότατα πράγματα με αυτό, να επικοινωνείς με ανθρώπους, να δημιουργείς, να μοιράζεσαι την εμπειρία σου, να μαθαίνεις. Την ίδια στιγμή όμως μπορεί εύκολα να βλάψεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Δεν είναι ένα απλό εργαλείο αυτό, είναι ένας ολόκληρος κόσμος, με το φως και το σκοτάδι του. Μπορεί μεν να ορίσεις εσύ τη χρήση του, αλλά κι εκείνο με τη σειρά του θα σε σμιλέψει. Ανάλογα με τις συνθήκες θα σου επιβάλλει τρόπους και συμπεριφορές που ούτε φανταζόσουν ότι υπήρχαν μέσα σου. Σκέψου, λοιπόν, ποιες είναι οι αρχές και οι αξίες που έχεις μάθει για τη ζωή σου και προχώρησε με προσοχή. 

Η προσοχή σου είναι ό,τι πιο πολύτιμο διαθέτεις, αλλά δυστυχώς είναι πεπερασμένη. Το smartphone και οι περισσότερες από τις δημοφιλείς εφαρμογές του είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να σου αποσπούν την προσοχή και να την κατευθύνουν εκεί που θέλουν. Για πολλά χρόνια, οι καπνοβιομηχανίες έπειθαν τον κόσμο ότι τα προϊόντα τους ήταν ασφαλή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στις μέρες μας με τα σόσιαλ μίντια. Μην του δώσεις «λευκή επιταγή». Σου δίνουν πρόσβαση σε «δωρεάν» προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά σου υποκρύπτουν κάτι σημαντικότερο: το χρυσάφι τους είναι η προσοχή σου. Αυτά που σου προσφέρουν δεν συγκρίνονται με αυτά που τους δίνεις. Ζήσε την εφηβεία σου κυρίως στον φυσικό κόσμο, δεν θα χάσεις τίποτα πραγματικά άξιο.

Μια μέρα θα συνειδητοποιήσεις κι εσύ ότι το δώρο αυτό, όπως τόσα άλλα, έχει πολλές όψεις. Αν το οριοθετήσεις συνειδητά, θα έχεις κέρδη· αν το αφήσεις να σε μαγέψει, θα έχεις κυρίως απώλειες. Θα είμαι στο πλάι σου να σε βοηθήσω να το χρησιμοποιήσεις με ασφάλεια, ορίζοντας μαζί τις χρονικές διάρκειες και άλλες ρυθμίσεις ασφαλείας. Δυστυχώς, σήμερα η είσοδός σου στον κόσμο αυτόν εξαρτάται μόνο από εσένα κι από εμάς τους γονείς. Και σου υπόσχομαι ότι δεν θα με δεις ποτέ ξανά να κοιτάζω το δικό μου smartphone ενώ συζητάμε.

Καθημερινή

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Γκρεκάνικο: Αρχαία ελληνική γλώσσα που ομιλείται ακόμη στη νότια Ιταλία (βίντεο)

 

Στη Νότια Ιταλία, μια από τις παλαιότερες γλώσσες της Ευρώπης βρίσκεται στα πρόθυρα της εξαφάνισης, δημοσιεύει η France24.

Η γκρεκάνικο, μια μορφή αρχαίας ελληνικής που εξακολουθεί να ομιλείται στην Καλαβρία, έχει επιβιώσει από αυτοκρατορίες και αιώνες παραμέλησης. Σήμερα, απομένουν μόνο μερικές εκατοντάδες ομιλητές – και ο αγώνας για να διατηρηθεί ζωντανή έχει ξεκινήσει.

Σε μια μικρή γωνιά της νότιας Ιταλίας , ανάμεσα στα βουνά της Καλαβρίας και το Ιόνιο Πέλαγος, μια αρχαία γλώσσα εξακολουθεί να υπάρχει. Οι ντόπιοι την αποκαλούν Grecanico ή Griko στη γειτονική Απουλία. Είναι μια σπάνια μορφή ελληνικής που έχει επιβιώσει εδώ και αιώνες, μεταδίδεται σε χωριά όπου τα τείχη εξακολουθούν να αντηχούν με τους ήχους της.

Αλλά ο χρόνος τελειώνει

«Έχουμε μείνει μόνο μερικές εκατοντάδες. Είμαι ένας από τους νεότερους και είμαι 71 ετών», λέει ο Τίτο Σκιλάτσι, ένας από τους ηγέτες του αγώνα για να κρατηθεί ζωντανή η Γκρεκάνικη.

Καθώς περνάει κάθε γενιά, περνάει και ένα κομμάτι αυτής της μοναδικής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Επιβίωσε από αυτοκρατορίες

Το πώς η ελληνική γλώσσα ριζώθηκε για πρώτη φορά στη νότια Ιταλία παραμένει θέμα συζήτησης. Μερικοί ιστορικοί την ανάγουν στις αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας , που ιδρύθηκαν τον 8ο αιώνα π.Χ., όταν άποικοι από όλο το Αιγαίο ίδρυσαν πόλεις στις ιταλικές ακτές. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η γλώσσα έφτασε αργότερα, ενισχύθηκε υπό βυζαντινή κυριαρχία τον Μεσαίωνα.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το Γκρεκάνικο έχει επιβιώσει από αυτοκρατορίες, εισβολές, δικτατορίες και έχει υπομείνει αιώνες παραμέλησης.

Περισσότερο από απλές λέξεις

Για πολλούς στην Καλαβρία, η γκρεκάνικο αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο από μια απλή γλώσσα. Ζει μέσα από παραδοσιακά τραγούδια, προφορικές αφηγήσεις και την πολιτιστική μνήμη κοινοτήτων που εδώ και καιρό θεωρούσαν τους εαυτούς τους ξεχωριστούς στην Ιταλία.

Σήμερα, οι προσπάθειες για την αναβίωσή της περιλαμβάνουν ένα εβδομαδιαίο σχολείο που πραγματοποιείται τον Αύγουστο, όπου ηλικιωμένοι, νέοι και επίδοξοι ομιλητές της γκρεκάνικο συγκεντρώνονται για να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα. 

Η ομάδα ENTR του FRANCE 24 ταξίδεψε στην Καλαβρία για να συναντήσει τόσο την παλαιότερη γενιά άπταιστων ομιλητών όσο και τους νέους ακτιβιστές που ηγούνται της αναβίωσής της.

echedoros

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ο Καποδίστριας έβαλε τα γυαλιά στους Βαυαρούς στο νομισματικό τομέα

 

Μπούνταλης Αθανάσιος

Οι πρόσφατες αναφορές στον “δικτάτορα” Ιωάννη Καποδίστρια και τον “υψηλό μισθό” του, έφεραν στο προσκήνιο το εξής παράδοξο: να έχει ανατεθεί ο εορτασμός των 200 χρόνων της Επανάστασης του ’21 σε “επιστήμονες”, η καριέρα των οποίων συνίσταται στην αποδόμηση ακριβώς της Επανάστασης αυτής. Σαν να είχε αναθέσει το σοβιετικό πολίτμπιρο τον εορτασμό της Επανάστασης του 1917 στον Μίλτον Φρίντμαν και την Άυν Ραντ!

Σε έναν καφέ που είχα πιει πριν τρία χρόνια με ένα από τα μέλη της Επιτροπής με είχε συμβουλέψει με απογοήτευση: «Κύριε Μπούνταλη καλά είστε στην Γαλλία. Μείνετε εκεί και μη κοιτάτε πίσω». Λες και η Ελλάδα είναι μια γάγγραινα που έπρεπε να ακρωτηριάσω. Πώς μπορείς να τιμήσεις κάτι που δεν αγαπάς; Πράγματι, στις μέχρι τώρα ανακοινώσεις της Επιτροπής δεν διαφαίνεται πουθενά η αγάπη.

Οι αποδομητές θα υποστηρίξουν ότι η ψυχρή απομυθοποίηση της επαναστατικής περιόδου είναι μια ορθολογική διαδικασία χρήσιμη για την άντληση μαθημάτων για το μέλλον. Όμως, δεν μας εξηγούν τι χρησιμότητα έχουν τα όποια μαθήματα αν η διαδικασία μας οδηγήσει στην συλλογική κατάθλιψη. Είναι σαν να σου ανακοινώνουν ότι ο πατέρας σου ήταν ένα κάθαρμα. Αν ήταν, έστω! Αν όμως δεν ήταν; Αν η μνήμη του φονεύεται με ψεύδη;

Επειδή λοιπόν πολλοί “ορθολογικοί” αποδομητές σκουπίζουν τα πόδια τους σε τάφους ηρώων, ας εφαρμόσουμε την μέθοδό τους στο υποκείμενο που τελευταίως αγάπησαν να μισούν, τον Ιωάννη Καποδίστρια. Ας τον αναλύσουμε ψυχρά. Στην πολιτική και διπλωματική του ιδιοφυΐα έχουν αναφερθεί άλλοι, που κατέχουν το αντικείμενο καλύτερα από μένα. Στην αυτοθυσία, την αφιλοκέρδεια και την ευλάβεια του, επίσης. Θα σχολιάσω το μνημειώδες έργο του στον στενό αλλά κρίσιμο τομέα της νομισματικής πολιτικής.

Ο ταχύτατος Καποδίστριας

Άμα τη αφίξει του τον Ιανουάριο 1828, ο Καποδίστριας εισήγαγε και υλοποίησε με ανεπανάληπτη ταχύτητα νέους θεσμούς, μεταξύ των οποίων Κρατική Τράπεζα και Νομισματοκοπείο. Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου. Το ψήφισμα Περί Συστάσεως της Εθνικής Χρηματιστικής Τραπέζης εκδόθηκε στις 2/2/1828, σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες από την άφιξή του, ενώ αμέσως ξεκίνησε η έκδοση “μετοχών”, με πρώτο “μέτοχο” (ουσιαστικά δωρητή) τον ίδιο (για 1000 δίστηλα) και την ακολουθία του (για 1200 δίστηλα). Η πρότασή του για εθνικό νόμισμα κατετέθη στο Πανελλήνιον τον Απρίλιο 1828, τα μηχανήματα του νομισματοκοπείου έφτασαν τον Νοέμβριο και τα πρώτα δοκίμια κόπηκαν στα τέλη Ιουνίου 1829. Οι πρώτοι χάρτινοι Φοίνικες θα εκτυπώνονταν τον Ιούλιο του 1831.

Ως μέτρο σύγκρισης, η βαυαροκρατία χρειάστηκε τρία χρόνια μόνον για την ίδρυση του Βασιλικού Νομισματοκοπείου (1836), ενώ οι παλινωδίες που οδήγησαν στην ίδρυση της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος καθυστέρησαν εννέα χρόνια την έναρξη λειτουργίας της (πραγματοποιήθηκε στις 22/1/1842). Κι αυτό διότι δεν ιδρύθηκε ως αμιγώς κρατική τράπεζα, αλλά ως Προνομιούχος Ανώνυμη Εταιρεία, για το προνόμιο της οποίας έριζαν πολλές ιδιωτικές κοινοπραξίες.

Το Βασιλικό Νομισματοκοπείο υπολειτούργησε σε όλη την διάρκεια λειτουργίας του. Χαρτονομίσματα δεν εκτύπωσε ποτέ. Από το μεν νομισματοκοπείο του Καποδίστρια κόπηκαν νομίσματα συνολικής αξίας 813.492,55 φοινίκων (αξίας περίπου 135.582 διστήλων, ή 27.900 στερλινών). Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ν. Βασιλόπουλου (1983, 30, 33), κατά την εικοσαετία 1836-1857 κόπηκαν επί Όθωνος περί τα 1,9 εκατ. δραχμές σε χαλκονομίσματα, αξίας 66.700 στερλινών και σχεδόν καθόλου αργυρά ή χρυσά. Δηλαδή οι κοπές μιας ολόκληρης εικοσαετίας της βαυαροκρατίας είναι μόλις 140% της παραγωγής του καποδιστριακού νομισματοκοπείου στα τριάμισι μόλις χρόνια λειτουργίας του (μέχρι τον Δεκέμβριο 1833).

Μέχρι την εποχή του Παπαδιαμάντη

Δεν είναι τυχαίο που τουρκικά και ευρωπαϊκά νομίσματα κυκλοφορούσαν για δεκαετίες. Δραχμικά κέρματα δεν υπήρχαν, διότι καμία κυβέρνηση δεν είχε φροντίσει γι’ αυτό. Το 1855, ο Υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης Μαυροκορδάτου, Περικλής Αργυρόπουλος, αναγνώρισε ότι τα τουρκικά νομίσματα «ἐπλημμύρησαν ἀπανταχοῦ, καὶ ἰδίως εἰς τὴν πρωτεύουσαν» και κατέθεσε νομοσχέδιο που έκανε δεκτά κάποια από αυτά στα δημόσια ταμεία. Ο δε Κοκκινάκης αναφέρει προβλήματα στην προμήθεια ψωμιού από την χρήση τουρκικών νομισμάτων στην αγορά της Σύρου τουλάχιστον μέχρι και τα τέλη του 1879.

Ο Παπαδιαμάντης στον “Αμερικάνο” (1891) μας λέει ότι «τὴν ὥραν ἐκείνην ὁ κάπηλος ἵστατο εἰς τὸ λογιστήριόν του, κ᾽ ἐμέτρει δεκάρας, εἰκοσιπενταράκια τοῦ Ὄθωνος καὶ σφάντζικα». Δύο δεκαετίες αργότερα, στο “Γράμμα στην Αμερική” (1910) αναφέρεται στον εμπορορράπτη ο οποίος όταν «εἶχες ν᾿ ἀλλάξῃς νόμισμα, ἂν ἐπαρουσίαζες μισὴ ρηγίνα, ἴσην μὲ 5,90, σοῦ τὴν ἄλλαζε διὰ σωστήν· σοῦ ἐκρατοῦσε 20 λεπτὰ διὰ τὰς βελόνας, τὴν κουβαρίστραν καὶ τὶς κλωστές, καὶ σοῦ ἔδιδε 5,60 ρέστα. Ἂν ἦτο ἥμισυ Γαλλικοῦ ταλλήρου, σοῦ ἔδιδε 5,40».

Με άλλα λόγια, το νομισματικό έργο του Καποδίστρια ήταν ανεπανάληπτο διότι δεν επαναλήφθηκε σε εύρος, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα από καμία μεταγενέστερη κυβέρνηση. Με εξαίρεση το διάλειμμα του Βασιλικού Νομισματοκοπείου (1836-1857), η Ελλάδα θα παρέμενε χωρίς ίδρυμα κοπής μεταλλικών νομισμάτων και εκτυπώσεως χαρτονομισμάτων για περίπου έναν αιώνα, μέχρι την ίδρυση του Νομισματοκοπείου του Χολαργού το 1938.

Έτσι, για πάνω από έναν αιώνα τα ελληνικά νομίσματα θα κόβονταν από ξένα νομισματοκοπεία και τα ελληνικά χαρτονομίσματα και τραπεζογραμμάτια θα εκτυπώνονταν από ξένα τυπογραφεία. Μόλις το 1954 θα εκτυπωνόταν η πρώτη πλήρης σειρά τραπεζογραμματίων στον Χολαργό, 123 χρόνια μετά τους χάρτινους Φοίνικες του Καποδίστρια, και μόλις το 1972 θα κόβονταν τα πρώτα ελληνικά μεταλλικά νομίσματα επί ελληνικού εδάφους μετά τις τελευταίες οθωνικές κοπές.

Ο τερματισμός του καποδιστριακού έργου

Το όλο επίτευγμα καθίσταται ακόμη πιο εντυπωσιακό εάν συνυπολογίσουμε ότι ο Καποδίστριας κυβερνούσε ένα κράτος σχεδόν ανύπαρκτο, σε εμπόλεμη κατάσταση, με ξένα στρατεύματα στην επικράτειά του (ο Ιμπραήμ θα αποχωρούσε από την Πελοπόννησο τον Οκτώβριο του 1828) και στασιαστές να κηρύττουν εξεγέρσεις (Μαυρομιχαλαίοι στην Μάνη) και να ανατινάζουν πλοία (ανατίναξη της φρεγάτας “Ελλάς” και της κορβέτας “Ύδρα” από τον Ανδρέα Μιαούλη τον Αύγουστο 1831).

Δυστυχώς, το έργο αυτό έμεινε ημιτελές. Το πρόωρο τέλος του “μπάρμπα Γιάννη”, όπως τον αποκαλούσε ο λαός, και η έλευση της Βαυαροκρατίας κατεδάφισαν όλους τους υπάρχοντες νομισματικούς θεσμούς του νεαρού κράτους. Με διάταγμα (29/1/1833), η ευρισκόμενη ακόμη στο Ναύπλιο αντιβασιλεία διέταξε την Γραμματεία της Οικονομίας να προβεί στην άμεσο διακοπή κάθε κοπής νομίσματος.

Η διαταγή προωθήθηκε στον Έφορο του Νομισματοκοπείου, Νικόλαο Λεβίδη, στην Αίγινα, ο οποίος στις 2/12/1833 ανακοίνωσε ότι είχε προβεί στην απόλυση των υπαλλήλων και στην έναρξη της απογραφής. Είναι χαρακτηριστικό ότι η διαταγή αυτή είναι εντελώς περιφραστική, αναφερόμενη σε «ἐκτύπωσι ἐλληνικῶν νομισμάτων […] λεπτῶν ἀπλῶν […] διπλῶν […] πενταπλασίων […] δεκαπλασίων […] εἰκοσαπλασίων». Πουθενά δεν αναφέρονται οι λέξεις “Εθνικό Νομισματοκοπείο” ή “φοίνικες”. Φαίνεται ότι η Αντιβασιλεία δεν ήθελε να αναγνωρίσει τους καποδιστριακούς θεσμούς ούτε καν δι’ απλής αναφοράς.

Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα έπαψε να λειτουργεί το 1834, πριν από την εκπνοή της πενταετούς προθεσμίας της (1/4/1835). Αυτό δεν αποφασίσθηκε και ανακοινώθηκε επισήμως (δεν κατάφερα να εντοπίσω σχετικό ΦΕΚ), αλλά κάτι που απλώς συνέβη και το οποίο οι κρατικές υπηρεσίες κάποια στιγμή διαπίστωσαν σε εσωτερική αλληλογραφία. Όπως φαίνεται, η βαυαρική διοίκηση δεν είχε καμία πρόθεση να αναγνωρίσει τους θεσμούς της καποδιστριακής, ούτε καν καταργώντας τους επισήμως. Η Ελληνική Πολιτεία εν γένει αντιμετωπιζόταν σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Επαναστατικές καινοτομίες

Παρά τις κάποιες απρονοησίες και ελλείψεις στο θεσμικό του πλαίσιο, το νομισματικό έργο του Καποδίστρια εισήγαγε επαναστατικές καινοτομίες, όπως την εισαγωγή κρατικού, άτοκου χαρτονομίσματος, το σύνηθες ανάθεμα μονεταριστών και οπαδών της Αυστριακής Σχολής.
Είναι ελλιπώς μελετημένο. Το σύνολο σχεδόν της έρευνας έχει διενεργηθεί από ιδιώτες ερευνητές, όπως ο γράφων, όχι από δημόσια ακαδημαϊκά ιδρύματα. Το παρόν άρθρο (άντλησε από το κεφ. 3 του βιβλίου μου “Το Χρήμα στην Ελλάδα”) βασίσθηκε σε δημοσιευμένα επίσημα και ανεπίσημα έγγραφα (Επιστολαί, Γενική Εφημερίς της Ελλάδος κλπ), όμως πληθώρα πληροφοριών κρύβεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Οι αποδελτιώσεις που διενήργησε ο Ν. Χ. Τρεμπέλλας για την έκδοση επετειακού τόμου ενόψει της εκατονταετηρίδας της Εθνικής Τραπέζης, έμειναν ανεκμετάλλευτες λόγω του ξεσπάσματος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από την απλή και μόνο ανάγνωση των αποδελτιώσεων αποκόμισα αρκετά οφέλη κατά την συγγραφή, αλλά αισθάνομαι ότι έξυσα την επιφάνεια.

Δυστυχώς, η εις βάθος αναδίφηση στα αρχεία ξεφεύγει από τους περιορισμούς χώρου και τους χρονικούς περιορισμούς ενός μόνο ερευνητή. Θέλω να ελπίζω ότι ίσως αποτελέσει έναυσμα για την αξιοποίηση του πολύτιμου υλικού. Ίσως κάποιο από τα μέλη της Επιτροπής “Ελλάδα 2021” το αναθέσει ως θέμα διδακτορικής διατριβής. Τόσοι ακαδημαϊκοί στελεχώνουν αυτήν την Επιτροπή άλλωστε… Ιδού ένας τρόπος να δείξουν έμπρακτα την αγάπη τους για την Επανάσταση.

slpress.gr

ΤΟ ΒΡΗΚΑΜΕ  COGNOSCO TEAM

Το αλίευσα ΕΔΩ

Μέγας Αλέξανδρος – Ἡ ἑνότητα τῶν Ἑλλήνων (Αρετές και Άθλοι)

ΑΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΑΘΛΟΙ

Οἱ Ἕλληνες γιὰ αἰῶνες ἦταν διχασμένοι καὶ μόνο σὲ δύσκολες στιγμές, ποὺ ἀφοροῦσαν στὴν ἐπιβίωσή τους, ἑνώνονταν, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν εἰσβολεῖς, ὅπως οἱ Πέρσες. Ἀκόμη ὅμως καὶ τότε ὑπῆρχαν διαφωνίες καὶ διαμάχες ποὺ ἔθεταν σὲ κίνδυνο τὴν ἀντίσταση καὶ τὴν ἄμυνα.

Ὁ Ἀλέξανδρος κατανόησε τὸ πρόβλημα τῆς διαίρεσης, ἀλλὰ καὶ τὸ πλεονέκτημα τῆς ἕνωσης τῶν Ἑλλήνων. Συνένωσε τὸν ἑλληνικὸ κόσμο, δημιούργησε θεσμοὺς μὲ τεράστια σημασία ἀκόμη καὶ σήμερα, μὲ διακριτὰ καὶ μεγάλα δικαιώματα, καὶ ἐλευθερία χωρὶς διακρίσεις. Ὁ Ἕλληνας Ἀλέξανδρος ἦταν ὁ πραγματικὸς Ἀλέξανδρος.

Ἡ δύναμη τῆς προσωπικότητάς του ἦταν τόση, ὥστε μποροῦσε νὰ κρατήσει διακριτοὺς τοὺς δύο ρόλους του τόσο στὸ μυαλὸ ὅσο καὶ στὴ συμπεριφορά του. Ὁ Πτολεμαῖος καὶ ὁ Ἀριστόβουλος εἶχαν δίκιο, ὅταν θεωροῦσαν ὡς ἀληθινὸ Ἀλέξανδρο, τὸν Μακεδόνα Ἀλέξανδρο. Ὅταν χρειαζόταν, τιμωροῦσε τοὺς Ἕλληνες καὶ τιμοῦσε τοὺς Πέρσες. Ἦταν αὐστηρὸς, ἀλλὰ καὶ δίκαιος καὶ ἀκέραιος, ὅπως πρέπει νὰ εἶναι κάθε μεγάλος ἡγέτης, ποὺ βάζει τὸ κοινὸ συμφέρον, τὴν ἕνωση, πάνω ἀπὸ ὅλα.

Ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν μιὰ προσωπικότητα σεβαστὴ στὴ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἐξέφρασε καὶ προσωποποίησε τὴν οἰκουμενικὴ διάσταση τῆς ἑλληνικότητας. Μετέβαλε ταυτόχρονα γιὰ πολλὰ χρόνια τὸ ὄνομα τῶν Μακεδόνων καὶ τῆς Μακεδονίας σὲ συνώνυμα μὲ τὴν ἀντίσταση καὶ τὴ νίκη, ὅπως καταγράφει ὁ Πολύβιος στὸν λόγο τοῦ Ἀκαρνάνα πολιτικοῦ Λυκίσκου τὸ 211 π.Χ., στὴ Σπάρτη: «Καὶ ἐνῷ δὲν μπορεῖτε νὰ ἀπολογηθεῖτε σὲ τίποτα ἀπὸ αὐτά, καμαρώνετε διότι ἀντισταθήκατε στὴν ἐπιδρομὴ τῶν βαρβάρων ἐναντίον τῶν Δελφῶν καὶ ἀπαιτεῖτε νὰ σᾶς χρωστοῦν οἱ Ἕλληνες εὐγνωμοσύνη γι᾿ αὐτό. Ἀλλά, ἐὰν ὀφείλετε χάρη στοὺς Αἰτωλοὺς γιὰ τούτη τὴ μιὰ καὶ μόνη ὑπηρεσία, τί εἴδους καὶ πόση μεγάλη τιμὴ πρέπει νὰ λάβουν οἱ Μακεδόνες, οἱ ὁποῖοι τὸ μεγαλύτερο διάστημα τῆς ζωῆς τους δὲν παύουν νὰ ἀγωνίζονται ἐναντίον τῶν βαρβάρων γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν Ἑλλήνων;

Διότι ποιὸς ἀγνοεῖ ὅτι πάντοτε θὰ βρίσκονταν σὲ μεγάλους κινδύνους οἱ Ἕλληνες, ἂν δὲν εἶχαν προτείχισμα τοὺς Μακεδόνες καὶ τὶς φιλοδοξίες τῶν βασιλέων τους; Ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη γι᾿ αὐτὸ εἶναι ἡ ἑξῆς: Μόλις οἱ Γαλάτες ἔπαψαν νὰ λογαριάζουν τοὺς Μακεδόνες, διότι νίκησαν τὸν Πτολεμαῖο, τὸν ἐπονομοζόμενο Κεραυνόν, ἀμέσως ἀφοῦ καταδίκασαν τοὺς ἄλλους, ἦλθαν ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Βρέννου μέχρι τὸ κέντρο τῆς Ἑλλάδας. Αὐτὸ θὰ συνέβαινε ἀσφαλῶς πολλὲς φορές, ἂν δὲν ἦταν προπύργιο οἱ Μακεδόνες».

 Το αλίευσα ΕΔΩ