Υπάρχουν Χριστιανοί που μπαίνουν διστάζοντας στο δρόμο της χριστιανικής τελειότητος. Πόση αντίθεση μεταξύ αυτών και του αποστόλου Πέτρου, του οποίου τη μνήμη μαζί με τη μνήμη του αποστόλου Παύλου εορτάζουμε! Ας θερμανθούμε μια στιγμή από τον ζήλο, που κατέφλεγε την ψυχή του πρωτοκορυφαίου των Αποστόλων.Ο Πέτρος είναι φλογερός στην πίστη του. Όταν ακολούθησε τον Κύριο, πίστευε μεν ότι βρήκε τον Μεσσία, αγνοούσε όμως ακόμη το μυστήριο της σαρκώσεως του Θεού Λόγου. Λίγο- λίγο όμως η ψυχή του φωτίσθηκε πλήρως. Τα θαύματα του Κυρίου μαρτυρούσαν τη θεία προέλευσή του και ο Απόστολος αισθανόταν όλο και ζωηρότερα, ότι στο πρόσωπο του Διδασκάλου υπήρχε κάτι, που ξεπερνούσε την ανθρώπινη φύση. Υπό την επενέργεια της θείας χάριτος ο Πέτρος πίστευε στην θεότητα του Ιησού Χριστού. «Υμείς τίνα με λέγετε είναι;» ρώτησε μια μέρα ο Κύριος τους μαθητές του. Ο Πέτρος, με όλη την ορμή του ενθουσιασμού του, έσπευσε να απαντήσει και ως εκπρόσωπος των άλλων: «συ ει ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος».
Παρουσιάζει πίστη ζώσα και ενεργή. Αφού ο Ιησούς είναι Θεός, ο Πέτρος πιστεύει χωρίς κανένα απολύτως δισταγμό στη διδασκαλία του. Ο Διδάσκαλος λέει στα πλήθη, που τον άκουγαν, ότι θα τους έδινε να φάγουν την σάρκα του. Επρόκειτο δηλαδή περί του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Στο άκουσμα των λόγων αυτών «πολλοί απήλθον εκ των μαθητών αυτού εις τα οπίσω και ουκέτι μετ' αυτού περιεπάτουν». Ο Πέτρος μαζί με τους άλλους στενούς μαθητές παραμένει πλησίον του θείου Διδασκάλου: «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; του λέει. Ρήματα ζωής αιωνίου έχεις».
