Έλεγε ό άββας Βενιαμίν: «Μετά τον θερισμό, καθώς κατεβήκαμε στην Σκήτη μας έφεραν από την Αλεξάνδρεια ως προσφορά .[για τον κόπο μας] λάδι, στον καθένα από ένα δοχείο τον «ξέστη» [περίπου μισό κιλό], πού ήταν σφραγισμένο με γύψο.
Και όταν (την άλλη χρονιά) ήλθε πάλι ό καιρός τον θερισμού, οποία ποσότητα από εκείνο το λάδι περίσσευε στον καθένα, οί αδελφοί το έφερναν στην εκκλησία. Εγώ δεν είχα ανοίξει το δοχείο μου, αλλά είχα πάρει λίγο λάδι τρυπώντας με την βελόνα το γύψινο σκέπασμα και θεωρούσα ότι έκανα μεγάλο κατόρθωμα [πού δεν κατανάλωσα το λάδι].
