Μια απορία, που τριγυρνά στο μυαλό μου (και χιλιάδων άλλων συμπολιτών μου, υποθέτω) τα τελευταία χρόνια, έγινε βασανιστικά αφόρητη, μετά την παράδοση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της Χώρας μας, σε αλλοεθνείς (ΔΝΤ και Σία).
Μιλάμε, δηλαδή, για την εκχώρηση ότι πολυτιμότερου έχει η πατρίδα του κάθε ανθρώπου, σε κάθε μέρος του κόσμου, της ελευθερίας να αποφασίζει αυτός για τον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών του πόρων.
Η παράδοση αυτή δεν συντελέσθηκε με την υπογραφή του «Μνημονίου», αλλά προετοιμάζονταν (εν αγνοία τους, θέλω να πιστεύω) καθ’ όλο το διάστημα της «μεταπολίτευσης», με πρωταγωνιστές της προετοιμασίας αυτής τα δύο «κόμματα εξουσίας» και κομπάρσους τα άλλα.
Και η καταστροφική αυτή πορεία, δεν ήταν κρυφή. Φαινότανε. Τη έβλεπαν καθαρά όσοι δεν ήθελαν να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους κλειστά στα σημεία, στα σημάδια και στα ντοκουμέντα. Και φωνάζαμε (γιατί κι εγώ ήμουν ένας απ’ αυτούς) σε «ώτα μη ακουόντων».
Αυτή είναι και η απορία μου:
Μιλάμε, δηλαδή, για την εκχώρηση ότι πολυτιμότερου έχει η πατρίδα του κάθε ανθρώπου, σε κάθε μέρος του κόσμου, της ελευθερίας να αποφασίζει αυτός για τον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών του πόρων.
Η παράδοση αυτή δεν συντελέσθηκε με την υπογραφή του «Μνημονίου», αλλά προετοιμάζονταν (εν αγνοία τους, θέλω να πιστεύω) καθ’ όλο το διάστημα της «μεταπολίτευσης», με πρωταγωνιστές της προετοιμασίας αυτής τα δύο «κόμματα εξουσίας» και κομπάρσους τα άλλα.
Και η καταστροφική αυτή πορεία, δεν ήταν κρυφή. Φαινότανε. Τη έβλεπαν καθαρά όσοι δεν ήθελαν να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους κλειστά στα σημεία, στα σημάδια και στα ντοκουμέντα. Και φωνάζαμε (γιατί κι εγώ ήμουν ένας απ’ αυτούς) σε «ώτα μη ακουόντων».
Αυτή είναι και η απορία μου:
- Τι και ποιος φταίει που, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν «βλέπει» την πραγματικότητα;
- Τι και ποιος φταίει που, η ψεύτικη εικόνα μίας «δοτής πραγματικότητας», σκεπάζει και εξαφανίζει την πραγματική;
- Τι και ποιος φταίει που, τα αντανακλαστικά μίας ελεύθερης κοινωνίας, απέναντι στον κίνδυνο απώλειας της ελευθερίας της, έχουν ναρκωθεί, και δεν την ξυπνούν από το κώμα της αδράνειάς της;
- Τι και ποιος φταίει που, «έναντι πινακίου φακής» εκχωρούμε (εμείς οι πολίτες) το δικαίωμα της κυριαρχίας της ζωής μας, σε ανθρώπους και μηχανισμούς (κόμματα) αποδεδειγμένα ανάξιους αυτής της εμπιστοσύνης μας;
- Τι και ποιος φταίει που, οι ένοχοι αυτής της εγκληματικής Εθνικής απώλειας, όχι μόνο δεν βρίσκονται στη φυλακή ή, τουλάχιστον, δεν είναι καθισμένοι στο σκαμνί του υπόδικου αυτού του μέγιστου πολιτικού κακουργήματος, αλλά συνεχίζουν να μας κυβερνούν, και να διεκδικούν τη συναίνεσή μας, μέσα από εκλογές;
- Τι και ποιος φταίει που, μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες (εκλογές) ετοιμάζονται να νομιμοποιήσουν το έγκλημά τους και (πιθανότατα) να το διευρύνουν;
