Εὐαγγελικὸ καί Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - 30 Αὐγούστου 2026 - Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου

 

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα 

Ματθ. κα΄ 33-42

33 Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤ­­­ρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐ­­­ξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν. 34 ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. 35 καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. 36 πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους­ δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. 37 ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. 38 οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξ­­­έ­βαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν. 40 ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύρι­­ος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; 41 λέγουσιν αὐτῷ· κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵ­­τι­­­νες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς και­­ροῖς αὐτῶν. 42 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπε­δοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμα­στὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν; 43 διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

33 Ἄλλη παραβολή ἀκοῦστε. Ἦταν κάποιος νοικοκύρης, ὁ Θεός δηλαδή, ὁ ὁποῖος φύτεψε ἀμπέλι, δηλαδή τό ἰουδαϊκό ἔθνος. Κι ἔδειξε ἰδιαίτερη φροντίδα γι’ αὐτό. Ἔβαλε δηλαδή τριγύρω του φράκτη κι ἔσκαψε μέσα σ’ αὐτό πατητήρι, ἔκτισε πύργο γιά νά μένουν οἱ φύ­λακες καί ἐργάτες, καί τό ἐμπιστεύθηκε σέ γεωργούς, στούς ἀρχιερεῖς καί στούς ἄρχοντες τοῦ λαοῦ, κι ἀναχώρησε σέ ἄλλη χώρα. 34 Ὅταν πλησίασε ὁ καιρός τῆς σοδειᾶς, ἀπέστειλε τούς δούλους του, τούς προφῆτες, στούς γεωργούς γιά νά παραλάβουν τούς καρπούς του· γιά νά διαπιστώσουν δηλαδή τήν ἀφοσίωσή τους στό Θεό καί τά ἔργα τῆς ἀρετῆς πού ὄφειλε ὁ λαός αὐτός ὕστερα ἀπό τήν τόση εὔνοια καί πρόνοια τοῦ Θεοῦ νά καρποφορήσει σάν ἕνα καλλιεργημένο πνευματικό ἀμπέλι. 35 Ὅμως οἱ γεωργοί, οἱ ἄρχοντες δηλαδή τοῦ Ἰσραήλ, ἀφοῦ συνέλαβαν τούς δούλους του, ἄλλον τόν ἔδειραν, ἄλλον τόν σκότωσαν κι ἄλλον τόν λιθοβόλησαν. 36 Ξανάστειλε ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ ἄλλους δούλους περισσότερους ἀπ’ τούς πρώτους, κι ἔκαναν καί σ’ αὐτούς τά ἴδια. 37 Ὕστερα ἀπέστειλε σ’ αὐτούς τό γιό του λέγοντας: Πρέπει τουλάχιστον οἱ ἄνθρωποι αὐτοί νά ντραποῦν τό γιό μου. 38 Οἱ γεωργοί ὅμως, ὅταν εἶδαν τό γιό, τόν Ἰησοῦ Χριστό δηλαδή, τόν ἐνανθρωπήσαντα υἱό τοῦ Θεοῦ, εἶπαν μεταξύ τους: Αὐτός εἶναι ὁ κληρονόμος· ἐλᾶτε, ἄς τόν σκοτώσουμε κι ἄς ἁρπάξουμε τήν κληρονομιά του, γιά νά γίνουμε ἔτσι ἀνενόχλητοι πλέον κύριοι καί ἐκμεταλλευτές τῆς ἰουδαϊκῆς συναγωγῆς. 39 Κι ἀφοῦ τόν ἔπιασαν, τόν ἔβγαλαν ἔξω ἀπό τό ἀμ­πέ­λι καί τόν σκότωσαν. 40 Ὅταν λοιπόν ἔλθει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελιοῦ, τί εἶναι δίκαιο νά κάνει στούς καλλιεργητές ἐκείνους; 41 Τοῦ ἀπαντοῦν: Θά ἐξολοθρεύσει μέ τόν χειρότερο θάνατο αὐτούς πού εἶναι τόσο κακοί. Καί τό ἀμπέλι θά τό νοικιάσει σέ ἄλλους γεωργούς, οἱ ὁποῖοι θά τοῦ δώσουν τούς ὀφειλόμενους καρπούς στήν κατάλληλη ἐποχή. Πράγματι λοιπόν, ἀφοῦ ἐξολόθρευσε τούς Ἰουδαίους καί κατέστρεψε μέ τούς Ρωμαίους τήν Ἱερουσαλήμ, παρέδωσε τό ἀμπέλι του, δηλαδή τόν νέο Ἰσραήλ τῆς χάριτος, στούς Ἀποστόλους καί τούς διαδόχους τους γιά νά τό καλλιεργοῦν καρποφόρα. 42 Τούς λέει ὁ Ἰησοῦς: Δέν διαβάσατε ποτέ στίς Γραφές: Λίθο τόν ὁποῖο ἀπέρριψαν ὡς ἀκατάλληλο οἱ κτίστες, αὐτός ἔγινε κεφαλή ὅλης τῆς οἰκοδομῆς καί ἀκρογωνιαῖος λίθος. Ὁ Κύριος τό ἔκανε αὐτό, καί εἶναι θαυμαστό στά μάτια μας, στά μάτια τῶν πιστῶν. Δηλα­δή, ἐνῶ αὐτοί πού μέ τή διδασκαλία τους ἔχουν ὡς ἔργο καί καθῆκον νά σᾶς οἰκοδομοῦν μέ ἀπέρριψαν ὡς ἀκα­τάλληλο λίθο στήν οἰκοδομή τοῦ Θεοῦ, ἐγώ ἔγινα κεφαλή ὅλης τῆς οἰκοδομῆς καί συνένωσα τούς λαούς σέ μία Ἐκκλησία. Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός μπροστά στά μάτια ὅλων τῶν πιστῶν τό ἔκανε ὁ Κύριος. 43 Γι’ αὐτό σᾶς λέω ὅτι θά ἀφαιρεθεῖ ἀπό σᾶς ἡ βασιλεία καί ἡ ἰδιαίτερη προστασία τοῦ Θεοῦ, καί θά δοθεῖ σέ ἔθνος τό ὁποῖο θά παράγει τά ἀγαθά ἔργα, πού εἶναι οἱ καρποί τῆς βασιλείας αὐτῆς.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

 Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα 

 Α΄ Κορ. ις΄ 13-24

Ἀδελφοί, γρηγορεῖτε, στή­κετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρί­ζεσθε, κραταιοῦσθε. πάν­τα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω. Πα­ρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί· οἴδα­τε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς Ἀχαΐας καὶ εἰς διακονίαν τοῖς ἁγίοις ἔταξαν ἑαυτούς· ἵνα καὶ ὑμεῖς ὑποτάσσησθε τοῖς τοιούτοις καὶ παντὶ τῷ συνεργοῦντι καὶ κο­πιῶντι. χαίρω δὲ ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ Στεφανᾶ καὶ Φουρτουνάτου καὶ Ἀχαϊκοῦ, ὅτι τὸ ὑμῶν ὑστέρημα οὗτοι ἀνεπλήρωσαν· ἀνέπαυσαν γὰρ τὸ ἐμὸν πνεῦμα καὶ τὸ ὑμῶν. ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους. Ἀσπάζονται ὑμᾶς αἱ ἐκκλησίαι τῆς Ἀσίας. ἀσπάζονται ὑμᾶς ἐν Κυρίῳ πολλὰ Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα σὺν τῇ κατ᾿ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίᾳ. ἀσπάζονται ὑμᾶς οἱ ἀδελφοὶ πάν­τες. ἀσπάσασθε ἀλλήλους ἐν φι­λήματι ἁγίῳ. Ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. μαρὰν ἀθᾶ. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ᾿ ὑμῶν. ἡ ἀγάπη μου μετὰ πάντων ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ἀμήν.

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἄγρυπνοι

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς σημερινῆς Κυριακῆς ἀναγινώσκεται ἀπὸ τὸ τελευταῖο τμῆμα τῆς Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος ἀπευθύνει στοὺς πιστοὺς τὶς τελευταῖες προτροπές του. «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε», τοὺς γράφει. Δηλαδή, προσέχετε σὰν ἄγρυπνοι φρουροί. Μένετε στερεοὶ καὶ ὄρθιοι στὴν πίστη. Νὰ ἀγωνίζεσθε μὲ γενναιότητα. Πάρτε δύναμη καὶ θάρρος. Μοιάζει σὰν νὰ ὁμιλεῖ σὲ ἐμπόλεμο στράτευμα καὶ προσπαθεῖ νὰ τονώσει τὸ ἠθικὸ τῶν στρατιωτῶν, νὰ τοὺς ἀφυπνίσει ἀπὸ τὸν πνευματικὸ λήθαργο, νὰ τοὺς στερεώσει στὴν πίστη. Τὸ εἶχαν ἀνάγκη οἱ Κορίνθιοι, διότι εἶχαν ἀνακύψει σοβαρὰ προβλήματα στὴν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου.

«Γρηγορεῖτε, στήκετε, ἀνδρίζεσθε, κρα­ταιοῦσθε»· τέσσερις λέξεις, τέσσερις προσ­ταγὲς τοῦ Ἀποστόλου, οἱ ὁποῖες καὶ σ᾿ ἐμᾶς ἔχουν νὰ ποῦν πολλά. Βρισκόμαστε κι ἐμεῖς σὲ πνευματικὸ πόλεμο μὲ ἀθέατους ἀντιπάλους. Στὴν ἐποχή μας «ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία» (Ρωμ. ε΄ 20) καὶ εὔκολα μπορεῖ νὰ ἐπηρεασθοῦμε ἀπὸ τὴ γενικότερη χαλάρωση τῶν ἠθῶν, νὰ κάνουμε ὑποχωρήσεις στὶς ἀρχές μας, νὰ καμφθεῖ τὸ φρόνημά μας, νὰ μειωθεῖ ὁ ζῆλος μας. Χωρὶς νὰ τὸ κατανοοῦμε, ψυχραίνεται ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὸν Χριστό.

Δὲν ἀρκεῖ ἕνας παροδικὸς ἐνθουσιασμός, ποὺ σύντομα σβήνει. Χρειάζεται διαρκὴς ἐπαγρύπνηση, σταθερότητα στὴν πίστη, ἀνδρεία ψυχῆς καὶ θάρρος, προκειμένου νὰ ἀντιστεκόμαστε στὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας καὶ στοὺς πειρασμοὺς τοῦ διαβόλου. Ἡ ἐπαγρύπνηση δὲ αὐτὴ τροφοδοτεῖται ἀπὸ τὴν προσευχή. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος σὲ ἀντίστοιχη προτροπὴ πρὸς τοὺς μαθητές του εἶχε πεῖ: «Γρηγορεῖτε καὶ προσ­εύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. κς΄ 41). Νὰ ἀγρυπνεῖτε καὶ νὰ προσ­εύχεσθε, γιὰ νὰ μὴν πέσετε σὲ πειρασμό. Προσοχὴ καὶ προσευχὴ λοιπόν!

2. Κοινωνία ἀγάπης

Στὴ συνέχεια δίνει μία ἀκόμη συμβουλὴ ὁ Ἀπόστολος, ποὺ ἀφορᾶ στὴ μεταξὺ τῶν πιστῶν κοινωνία. «Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω», τοὺς γράφει. Ὅλα ὅσα κάνετε, ἂς γίνονται μὲ ἀγάπη. Ἔχει σημασία ἡ λέξη «πάντα». Κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς σας νὰ συμπεριφέρεσθε μὲ κίνητρο τὴν ἀγάπη. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σχολιάζει πολὺ εὔστοχα: «Εἴτε ἐπιτιμᾷ τις, εἴτε ἄρχει, εἴτε ἄρχεται, εἴτε μανθάνει, εἴτε διδάσκει, πάντα μετὰ ἀγάπης» (ΕΠΕ 18Α, 744). Εἴτε ἐπιπλήττει κανείς, εἴτε ἀσκεῖ ἐξουσία, εἴτε ἐξουσιάζεται ἀπὸ ἄλλους, εἴτε διδάσκεται, εἴτε ὁ ἴδιος διδάσκει, ὅλα ἂς τὰ κάνει μὲ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη ἂς εἶναι τὸ ἐλατήριο κάθε πράξεως, κάθε λόγου. Αὐτὴ ἂς καθορίζει τὴν ὅλη συμπεριφορά μας.

Αὐτὸ λοιπὸν εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ Χριστιανοῦ, ἡ ἀγάπη. «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις» (Ἰω. ιγ΄ 35), εἶχε πεῖ ὁ Κύριος. Ἀπὸ αὐτὸ θὰ ἀντιλαμβάνεται ὁ κόσμος ὅτι εἶσθε μαθητές μου, ἀπὸ τὴ μεταξύ σας ἀγάπη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ πιστοῦ, ἡ ἀγάπη· μάλιστα ἡ ἀγάπη ἀκόμη καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς· ἡ μακρόθυμη ἀγάπη, παρὰ τὶς ἀδικίες, τὶς συκοφαντίες, τὶς ἐπιβουλὲς τῶν ἄλλων· ἡ ἀνεξίκακη ἀγάπη, ποὺ ἐκφράζεται ὡς ἐπιείκεια, πραότητα, καλοσύνη.

Ἂς ἀγωνιζόμαστε νὰ φερόμαστε πάν­τοτε καὶ σὲ ὅλα μὲ κίνητρο τὴν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη νὰ βασιλεύει στὴν καρδιά μας καὶ νὰ ἀκτινοβολεῖ στὴ ζωή μας. Αὐτὴ διασφαλίζει τὴν ἑνότητά μας μὲ τοὺς ἄλλους. Αὐτὴ συγκροτεῖ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

3. Πνευματικὴ καρποφορία

Κλείνοντας τὴν ἐπιστολή του ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει ὀνομαστικὰ τοὺς συν­εργάτες του. Μεταξὺ αὐτῶν κάνει ἰδιαίτερη μνεία στὸν Στεφανὰ καὶ τὴν οἰκογένειά του. «Οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς Ἀχαΐας», σημειώνει. Δηλαδή, εἶναι ἡ οἰκογένεια ποὺ πρώτη στὴν Ἀχαΐα πίστεψε στὸν Χριστό. Στὴ φράση αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου ἔχει σημασία ἡ λέξη «ἀπαρχή». Δηλώνει τὸν πρῶτο καὶ καλύτερο καρπό, ποὺ προμηνύει τὴ συγκομιδὴ καὶ τῶν ὑπόλοιπων. Σχολιάζει σχετικὰ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Οὐκ εἶπεν, ὅτι πρῶτοι ἐπίστευσαν, ἀλλὰ ἀπαρχὴ ἐγένον­το, δεικνὺς ὅτι μετὰ τῆς πίστεως καὶ βίον ἄριστον ἐπεδείξαντο, ὥσπερ ἐπὶ καρπῶν, πάντοθεν ἑαυτοὺς ἀξίους παρέχοντες» (ΕΠΕ 18Α, 746). Δὲν εἶπε ὅτι ἁπλῶς πίστεψαν πρῶτοι, ἀλλὰ ὅτι ἔγιναν ἀπαρχή. Γιὰ νὰ δείξει ὅτι μαζὶ μὲ τὴν πίστη ἔδειξαν καὶ ἄριστη ζωή· ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς καρπούς. Σὲ κάθε περίσταση φαινόταν ἡ ἀξία τους.

Αὐτὸ εἶναι ποὺ ἀναδεικνύει τὴν πρα­γματικὴ ἀξία μας· ἡ ζωή μας, ὁ βίος μας, ἡ διαγωγή μας. Ὄχι τὸ πότε προσήλθαμε στὴν πίστη, ἂν εἴμαστε ἀπὸ μικροὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἢ ἂν σὲ μεγαλύτερη ἡλικία μᾶς κάλεσε ὁ Κύριος. Σημασία ἔχει τὸ πῶς ζοῦμε· τί πνευματικοὺς καρποὺς φέρουμε· ἂν στὴ ζωή μας ἐφαρμόζουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· ἂν στὴν καθημερινότητά μας ἀποτυπώνεται τὸ Εὐαγγέλιο. Διότι, ὅπως ὁ καρπὸς δηλώνει τὴν ἀξία τοῦ δένδρου, ἔτσι καὶ ὁ ἐνάρετος βίος δείχνει τελικὰ τὴν πνευματικὴ ἀξία τοῦ πιστοῦ.

Το αλίευσα ΕΔΩ