Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Πολλές
φορές παλαιότερα, αλλά και τώρα «πετάω» στο Άγιον Όρος πάνω απ’ τον
Άθωνα και προσεύχομαι μαζί με τους αγιορείτες πατέρες. Αισθάνομαι πολύ
την χάρι των ασκητών και τα θυμιάματα που ευωδιάζουν, καθώς ανεβαίνουν
στον ουρανό. Σύννεφα γύρω απ’ τον Άθωνα τα μοσχολίβανα! Αυτά τα μέρη άλλοτε τα βάδιζαν άγιοι με μεγάλη αφοσίωση και προσευχή στον Θεό. Και οι πέτρες, κι αυτές έχουν εμποτισθεί με την χάρι του Θεού, που προσείλκυαν οι άγιοι στον εαυτό τους. Αυτά τα πρόσωπα εκεί ήταν άγγελοι του Θεού σταλμένοι εδώ στη γη. Έζησαν ζωή αγγελική. Έζησαν με έρωτα προς τον Θεό, με αγάπη, με αφοσίωση.
Καθώς ξυπνάω τη νύκτα εδώ στο μοναστήρι, «βλέπω» το Άγιον Όρος να έχει
πλημμυρίσει απ’ την χάρι εξαιτίας των εωθινών προσευχών των πατέρων.
Μόλις χτυπάει το τάλαντο, τρέχουνε ν’ ακούσουνε «Εξεγερθέντες του ύπνου»
κι αρχίζουνε με λαχτάρα, με αγάπη, με χαρά τις προσευχές. Τι να σας πω!
Ανοίγει ο Παράδεισος. Έτσι τα αισθάνομαι με την χάρι του Θεού και τα
λέω. Αφήστε να τα λέω. Θέλω να τα λέω. Απ’ την αγάπη μου για σας το
κάνω!
Ένα άλλο μυστικό τώρα θα σας πω. Τις νύκτες επικοινωνώ τηλεφωνικώς μ’
έναν αγιορείτη ασκητή. Αυτός μελετάει πολύ τους Πατέρες και μου εξηγεί
πολλά πράγματα. Συζητούμε πνευματικά ζητήματα. Τρέλα, τι να σας πω! …
Αυτό έγινε και σήμερα πρωί πρωί, δηλαδή νύκτα στις τρεις. Οι καμπάνες
χτυπούσαν εκείνη την ώρα που συνομιλούσαμε. Επί μισή ώρα κουβεντιάζαμε
πάρα πολύ ωραία πράγματα. Ειλικρινά μεγάλη χαρά αισθάνθηκα, μεγαλύτερη
απ’ ό,τι μπορώ να σας εκφράσω. Δόξα Σοι ο Θεός! Ενώ λέγαμε αυτά τα
πνευματικά, μου λέει: -Χτυπάει η καμπάνα για την εκκλησία και τρέχω να
προλάβω.
Του λέω:
-Γέροντα, μη μ’ αφήνεις!
-Μετά χαράς, μου λέει. Έλα να πάμε στην εκκλησία, να είμαστε μαζί, να
βλέπομε τα μεγαλεία του Θεού, την Θεία Λειτουργία, την χάρι του Χριστού.
Έλα, δεν υπάρχει απόσταση εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Καμία
απόσταση!
Και «πήγα» μαζί του στην εκκλησία. Όλες τις ώρες μαζί του προσευχόμουνα.
Έβλεπα όλες τις ιερές και άγιες εικόνες, τις λαμπάδες, τα κεράκια, τα
καντηλάκια να τσιτσιρίζουν. Έβλεπα τους ιερείς να λειτουργούν
μεταρσιωμένοι. Ήταν γεμάτη η εκκλησία από ασκητές κι όλοι είχαν μεγάλη
χαρά μέσα τους και ψάλλανε: «Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός
…» … Στο «Μετά φόβου Θεού» πήγε να μεταλάβει. Δίπλα του κι εγώ, με την
χάρι του Κυρίου μας, συγκινημένος. Συγχωράτε με, που τα λέγω. Έβλεπα
όλους τους αδελφούς να δέονται. Αισθάνθηκα μεγάλη αγαλλίαση. Ό,τι
έβλεπαν εκείνοι, έβλεπα κι εγώ. Μα ήταν πνευματική πανδαισία αυτή η Λειτουργία με τους αγίους ασκητές,
τις χαρούμενες ψυχούλες που τα αισθανόντουσαν όλα, που εζούσανε την
εορτή των Χριστουγέννων! Την εζούσανε! Πώς θα ήθελα να ήσασταν κι εσείς,
ν’ ακούγατε τα λόγια που λέγανε!
Η χαρά μου γίνεται πολύ μεγάλη, όταν ο άλλος μου βεβαιώνει ότι αυτό που
«βλέπω» είναι πράγματι έτσι, γιατί καταλαβαίνω πως αυτή η γνώση δεν
προέρχεται παρά μόνον εκ Θεού.
«Βίος και Λόγοι» Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Περί του διορατικού χαρίσματος, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, σελ. 544-547
Οι αθέατοι ασκητές Αγιοφάραγγου και Αγίου Όρους
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
Εἶναι ἀξιοσημείωτο καί πρέπει να παρατεθεῖ ἐδῶ αὐτό
πού εἶπε ὁ σύγχρονός μας Ἅγιος Πορφύριος σε πρόσωπο πού τόν ρώτησε
σχετικά μέ τήν ὕπαρξη ἤ μή αὐτῶν τῶν ἀθέατων Ὁσίων. Ὁ Ἅγιος λοιπόν,
εἶπε: «Πάντοτε ὑπῆρχαν καί θά ὑπάρχουν οἱ ἀθέατοι στα μάτια τῶν
ἀνθρώπων ἀσκητές τοῦ Ἁγιοφάραγγου, ὅπως καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Θά ἔρθει
ἡμέρα ὅμως πού θά ἀρθεῖ τό χάρισμα τῆς ἀορασίας αὐτῶν τῶν Ὁσίων ἀσκητῶν
καί αὐτό θά γίνει ἐν καιρῷ Ἀντιχρίστου, γιά νά βγοῦν στόν κόσμο να
στηρίξουν την πίστη στον Χριστό και να κηρύξουν μετάνοια».
“Οι Όσιο Παρθένιος και Ευμένιος”, Αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Παπαδάκη, Ιερά Μονή Κουδουμα
Το αλίευσα ΕΔΩ
